Posts tonen met het label Cybercrime. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Cybercrime. Alle posts tonen

vrijdag 29 maart 2013

How Spamhaus’ attackers turned DNS into a weapon of mass destruction

A little more than a year ago, details emerged about an effort by some members of the hacktivist group Anonymous to build a new weapon to replace their aging denial-of-service arsenal. The new weapon would use the Internet's Domain Name Service as a force-multiplier to bring the servers of those who offended the group to their metaphorical knees. Around the same time, an alleged plan for an Anonymous operation, "Operation Global Blackout" (later dismissed by some security experts and Anonymous members as a "massive troll"), sought to use the DNS service against the very core of the Internet itself in protest against the Stop Online Piracy Act.
This week, an attack using the technique proposed for use in that attack tool and operation—both of which failed to materialize—was at the heart of an ongoing denial-of-service assault on Spamhaus, the anti-spam clearing house organization. And while it hasn't brought the Internet itself down, it has caused major slowdowns in the Internet's core networks.
DNS Amplification (or DNS Reflection) remains possible after years of security expert warnings. Its power is a testament to how hard it is to get organizations to make simple changes that would prevent even recognized threats. Some network providers have made tweaks that prevent botnets or "volunteer" systems within their networks to stage such attacks. But thanks to public cloud services, "bulletproof" hosting services, and other services that allow attackers to spawn and then reap hundreds of attacking systems, DNS amplification attacks can still be launched at the whim of a deep-pocketed attacker—like, for example, the cyber-criminals running the spam networks that Spamhaus tries to shut down.

Hello, operator?

The Domain Name Service is the Internet's directory assistance line. It allows computers to get the numerical Internet Protocol (IP) address for a remote server or other network-attached device based on its human-readable host and domain name. DNS is organized in a hierarchy; each top-level domain name (such as .com, .edu, .gov, .net, and so on) has a "root" DNS server keeping a list of each of the "authoritative" DNS servers for each domain registered with them. If you've ever bought a domain through a domain registrar, you've created (either directly or indirectly) an authoritative DNS address for that domain by selecting the primary and secondary DNS servers that go with it.
When you type "arstechnica.com" into your browser's address bar and hit the return key, your browser checks with a DNS resolver—your personal Internet 411 service— to determine where to send the Web request. For some requests, the resolver may be on your PC. (For example, this happens if you've requested a host name that's in a local "hosts" table for servers within your network, or one that's stored in your computer's local cache of DNS addresses you've already looked up.) But if it's the first time you've tried to connect to a computer by its host and domain name, the resolver for the request is probably running on the DNS server configured for your network—within your corporate network, at an Internet provider, or through a public DNS service such as Google's Public DNS.
There are two ways for a resolver to get the authoritative IP address for a domain name that isn't in its cache: an iterative request and a recursive request. In an iterative request, the resolver pings the top-level domain's DNS servers for the authoritative DNS for the destination domain, then it sends a DNS request for the full hostname to that authoritative server. If the computer that the request is seeking is in a subdomain or "zone" within a larger domain—such as www.subdomain.domain.com—it may tell the resolver to go ask that zone's DNS server. The resolver "iterates" the request down through the hierarchy of DNS servers until it gets an answer.
But on some networks, the DNS resolver closest to the requesting application doesn't handle all that work. Instead, it sends a "recursive" request to the next DNS server up and lets that server handle all of the walking through the DNS hierarchy for it. Once all the data is collected from the root, domain, and subdomain DNS servers for the requested address, the resolver then pumps the answer back to its client.

How DNS queries are supposed to work—when they're not being used as weapons.

To save time, DNS requests don't use the "three-way handshake" of the Transmission Control Protocol (TCP) to make all these queries. Instead, DNS typically uses the User Datagram Protocol (UDP)—a "connectionless" protocol that lets the server fire and forget requests.

Pump up the volume

That makes the sending of requests and responses quicker—but it also opens up a door to abuse of DNS that DNS amplification uses to wreak havoc on a target. All the attacker has to do is find a DNS server open to requests from any client and send it requests forged as being from the target of the attack. And there are millions of them.
The "amplification" in DNS amplification attacks comes from the size of those responses. While a DNS lookup request itself is fairly small, the resulting response of a recursive DNS lookup can be much larger. A relatively small number of attacking systems sending a trickle of forged UDP packets to open DNS servers can result in a firehose of data being blasted at the attackers' victim.
DNS amplification attacks wouldn't be nearly as amplified if it weren't for the "open" DNS servers they use to fuel the attacks. These servers have been configured (or misconfigured) to answer queries from addresses outside of their network. The volume of traffic that can be generated by such open DNS servers is huge. Last year, Ars reported on a paper presented by Randal Vaughan of Baylor University and Israeli security consultant Gadi Evron at the 2006 DefCon security conference. The authors documented a series of DNS amplification attacks in late 2005 and early 2006 that generated massive traffic loads for the routers of their victims. In one case, the traffic was "as high as 10Gbps and used as many as 140,000 exploited name servers," Vaughan and Evron reported. "A DNS query consisting of a 60 byte request can be answered with responses of over 4000 bytes, amplifying the response packet by a factor of 60."
But even if you can't find an open DNS server to blast recursive responses from, you can still depend on the heart of the Internet for a respectable hail of packet projectiles. A "root hint" request—sending a request for name servers for the "." domain—results in a response 20 times larger than the packet the request came in. That's in part thanks to DNS-SEC, the standard adopted to make it harder to spoof DNS responses, since now the response includes certificate data from the responding server.

A comparison of a "root hint" query and the response delivered by the DNS server. Not all data shown.   

In the case of the attack on Spamhaus, the organization was able to turn to the content delivery network CloudFlare for help. CloudFlare hid Spamhaus behind its CDN, which uses the Anycast feature of the Border Gateway Protocol to cause packets destined for the antispam provider's site to be routed to the closest CloudFlare point of presence. This spread out the volume of the attack. And CloudFlare was able to then shut off amplified attacks aimed at Spamhaus with routing filters that blocked aggregated DNS responses matching the pattern of the attack.
But that traffic still had to get to Cloudflare before it could be blocked. And that resulted in a traffic jam in the core of the Internet, slowing connections for the Internet as a whole.

No fix on the horizon

The simplest way to prevent DNS amplification and reflection attacks would be to prevent forged DNS requests from being sent along in the first place. But that "simple" fix isn't exactly easy—or at least easy to get everyone who needs to participate to do.
There's been a proposal on the books to fix the problem for nearly 13 years—the Internet Engineering Task Force's BCP 38, an approach to "ingress filtering" of packets. First pitched in 2000  1998 as part of RFC 2267 , the proposal has gone nowhere. And while the problem would be greatly reduced if zone and domain DNS servers simply were configured not to return recursive or even "root hint" responses received from outside their own networks, that would require action by the owners of the network. It's an action that doesn't have a direct monetary or security benefit to them associated with it.
ISPs generally do "egress filtering"—they check outbound traffic to make sure it's coming from IP addresses within their network.  This prevents them from filling up their peering connections with bad traffic.  But "ingress" filtering would check to make sure that requests coming in through a router were coming from the proper direction based on their advertised IP source.
Another possible solution that would eliminate the problem entirely is to make DNS use TCP for everything—reducing the risk of forged packets.  DNS already uses TCP for tasks like zone transfers. But that would require a change to DNS itself, so it's unlikely that would ever happen, considering that you can't even convince people to properly configure their DNS servers to begin with.
Maybe the attack on Spamhaus will change that, and core network providers will move to do more to filter DNS traffic that doesn't seem to match up with known DNS servers. Maybe just maybe, BCP 38 will get some traction. And maybe pigs will fly.

Bron: Arstechnica

woensdag 3 augustus 2011

"DigiD onveilig en achterhaald"

Het DigiD-systeem van de overheid is onveilig en achterhaald, zo laten beveiligingsexperts tegenover het AD weten. De afgelopen tijd zou er bij honderden Nederlanders voor miljoenen euro's met DigiD zijn gefraudeerd. Zo werden rekeningen voor kinderopvangtoeslag, huur- en zorgtoeslagen veranderd, iets wat via de DigiD-code te doen is. Het geld werd vervolgens naar een andere rekening overgemaakt. Hoe de wijzigingen konden plaatsvinden kon het AD niet zeggen.

Postbode
"Wijzigingen van de inloggegevens worden door de postbode bezorgd", zegt beveiligingsexpert Hans van der Looij tegenover de krant. "Op die manier hebben criminelen verschillende manieren om gevoelige informatie te onderscheppen. Handlangers bij postbedrijven kunnen worden ingeschakeld of brieven worden uit brievenbussen gestolen."

Beveiligers pleiten dan ook om de code voor het activeren van DigiD alleen per aangetekende post te versturen. Daarnaast zou de overheid een systeem moeten invoeren zoals banken voor internetbankieren gebruiken.

dinsdag 12 juli 2011

Anonymous lekt 90.000 militaire e-mailaccounts

Internetbeweging Anonymous heeft het netwerk van het Amerikaanse defensiebedrijf Booz Allen Hamilton gehackt en zo'n 90.000 e-mailadressen met wachtwoordhashes online gezet. Ondanks dat het bedrijf zich met de nationale veiligheid van de VS bezighoudt, was één van de servers eenvoudig te hacken, aldus Anonymous in deze verklaring. "We infiltreerden een server op hun netwerk die nauwelijks beveiligd was." 

De aanvallers wisten een shell op de machine te krijgen om vervolgens allerlei gegevens te stelen. Naast de 90.000 e-mailaccounts met "ongesalte" wachtwoordhashes, is er ook een complete sqldump online gezet. Ook wist Anonymous toegang tot de svn ontwikkelruimte te krijgen, waar vier gigabyte aan broncode werd gestolen. "Maar dit werd als onbelangrijk beschouwd en een verspilling van kostbare ruimte, dus hebben we het alleen gepakt en van hun systeem verwijderd." 

Verder werden er gegevens gevonden die de aanvallers voor volgende aanvallen kunnen gebruiken. Het 130MB grote bestand met alle gegevens is op de The Pirate Bay te vinden.


Bron: Security.nl

dinsdag 28 juni 2011

Controleer hier of je Internet-logins op straat liggen

Techblog Gizmodo heeft de laatste datadump van hackerscollectief LulzSec verwerkt in een online-tool waarin gebruikers kunnen controleren of hun logins op straat liggen.
LulzSec heft zichzelf op en geeft nog een laatste lading gestolen gegevens vrij. Die data is via BitTorrent te downloaden, maar nu ook bij Gizmodo te controleren op je eigen login(s). De gegevens zijn bij het bekende techblog niet vrijelijk door te bladeren.

Vrijgegeven

De database met de gecombineerde buit van de meest recente datadump van LulzSec is alleen te doorzoeken op mailadres of gebruikersnaam. Indien die voorkomt in één van twaalf bestanden in de afscheidsdump van LulzSec krijgt de gebruiker de waarschuwing: “Het lijkt erop dat jouw versleutelde (encrypted) wachtwoord is vrijgegeven".
Vervolgens is het dan zaak om je inloggegevens te wijzigen, of je account te blokkeren. Dit geldt natuurlijk ook voor andere online-diensten waar je mogelijk dezelfde gebruikersnaam of hetzelfde wachtwoord hebt gebruikt. Hergebruik van dergelijke gevoelige gegevens is security-gewijs niet verstandig, maar gebeurt in de praktijk wel veel. Zo is het PayPal-account van een Nederlander geplunderd via de login bij een andere site, die is gehackt door LulzSec.

Games, hackforums, bedrijfsnetwerken

De laatste datadump van het anonieme hackerscollectief bevat bestanden van online-dienst AOL (America Online), telecombedrijf AT&T en de FBI. Daarnaast zijn er ook bestanden vrijgegeven met interne data, waaronder ook inloggegevens, van diverse bedrijfsnetwerken, de (beta van) pc-game Battlefield Heroes en enkele gamingforums (met in totaal 50.000 gebruikers) en hackforums (200.000 gebruikers).

Hackers verstoppen virus in Logitech muis

Amerikaanse hackers hebben een bedrijf gehackt door een virus in een speciaal aangepaste Logitech muis te verstoppen. De aanval was onderdeel van een afgesproken beveiligingstest, waarbij hackers van Netragard toegang tot een bedrijfsnetwerk moesten krijgen. Het doelwit bestond uit een enkel IP-adres met een firewall die geen services aanbood. Ook was het gebruik van social engineering gebaseerd op sociale netwerken, telefoon of e-mails niet toegestaan en mochten de hackers zichzelf ook geen fysieke toegang tot de campus en omliggende gebieden verschaffen. Toch moest men op afstand het netwerk overnemen. 

Een oplossing zou Autorun malware op een USB-stick zijn, maar deze tactiek werkt niet meer. Ten eerste omdat mensen met het gevaar van USB-sticks bekend zijn en en ten tweede omdat bedrijven via Group Policies Autorun uitschakelen. De oplossing waar Netragard mee kwam was Prion, een kleine microcontroller, micro USB-hub, mini USB-kabel, een micro USB-stick en zelf ontwikkelde malware, verpakt in een USB-apparaat. 

Voor de 
aanval koos men een Logitech muis die werd opengemaakt en voorzien van de Prion-onderdelen. Na het nodige geknutsel en soldeerwerk had men de onderdelen in de ogenschijnlijk normale Logitech muis verstopt. Verpakking 
Het tweede deel van de aanval betrof de malware. De hackers wisten dat de klant McAfee als virusscanner gebruikte, omdat één van de werknemers er op Facebook over klaagde. Er werd specifieke malware ontwikkeld voor McAfee. Daarnaast moest de malware met hackertool Metasploit werken. Vervolgens werd er een ongedocumenteerde zero-day techniek gebruikt om het waarschuwingsvenster van de firewall en detectie door de software te omzeilen. De malware werd op de kleine USB-stick aangebracht en de microcontroller zo geprogrammeerd dat die zestig seconden na gebruikersactiviteit de malware activeerde. 

De laatste stap was het versturen van de muis naar de klant. Hiervoor moest men de muis in de originele verpakking stoppen. Vervolgens werd een lijst met namen van de werknemers gekocht en een geschikt doelwit uitgezocht. De muis werd als een promotieaanbieding verpakt, inclusief valse marketing flyers en toen verstuurd. Drie dagen later was de malware actief en maakte verbinding met de hackers.

vrijdag 17 juni 2011

Grootschalige aanval op 30.000 sites

De afgelopen acht dagen zijn 30.000 websites gehackt en voorzien van malware.Volgens beveiligingsbedrijf Armorize gaat het om een "mass meshing" injectie-aanval. In tegenstelling tot 'mass SQL-injectie-aanvallen', die de afgelopen jaren vaak voorkwamen, gebruiken de aanvallers nu geen SQL-injectie om toegang tot de website te krijgen. 

In dit geval beschikken de aanvallers over de FTP-inloggegevens en kunnen zo de kwaadaardige code op de website plaatsen. Het grote verschil tussen SQL-injectie-aanvallen en 'Mass meshing' is de redirect naar de kwaadaardige website met exploits, die ongepatchte internetgebruikers kunnen infecteren. Bij Mass meshing wordt het redirect script in de root directory van de website geplaatst. 

Het geplaatste bestand heet sidename.js, en is een geobfusceerd script dat een iframe genereert dat naar de exploit server wijst. Bij de recente aanvallen gaat het om de websites frankieeus.ru, gaufridboris.ru, stephanos.ru, waarop de BlackHole exploitkit draait. 

Blacklist 
Door het gebruik van mass meshing zijn er geen statisch geïnjecteerde redirects die beveiligingsbedrijven kunnen detecteren, aldus Armorize. Elke redirect is in dit geval een besmet domein, wat betekent dat blacklisting lastiger wordt en er meer kans op false positives is. 

Op dit moment gebruiken de aanvallers alleen het bestand sidename.js, dat te blacklisten is. Gaan de aanvallers over op dynamisch gegenereerde namen, dan wordt detectie volgens Armorize een stuk lastiger. Is de aanval succesvol, dan wordt er een backdoor geïnstalleerd die door 3 van de 42 virusscanners wordt herkend.

donderdag 16 juni 2011

Expert wil 'cyber-tribunaal' in Den Haag

Cybercriminelen moeten voor een apart tribunaal in Den Haag worden berecht, zo pleit cybercrime-expert Stein Schjolberg. Volgens het hoofd van de Cybercrime Legal Working Group van het EastWest Institute (EWI) moet het tribunaal in actie komen als nationale rechtbanken zeer ernstige cybermisdrijven niet aanpakken. 

Het tribunaal in Den Haag zou onder het Internationaal Strafhof moeten vallen en verdachten van cybercrime vervolgen, zo laat Schjolberg in 
dit pleidooi weten. Mede omdat er in Den Haag al zoveel internationale gerechtshoven zijn. Mocht Den Haag afvallen, dan zou Singapore een mogelijk alternatief zijn, aangezien het Interpol Global Complex daar wordt gebouwd.

woensdag 15 juni 2011

Lidstaten EU akkoord met verbod op maken 'hacktools'

De vertegenwoordigende ministers van de Europese lidstaten staan achter een voorstel om het schrijven van software die gebruikt kan worden om botnets te maken en wachtwoorden te stelen strafbaar te maken op Europees niveau.
In september 2010 deed de Europese Commissie een aantal voorstellen om de Europese regelgeving voor aanvallen op it-systemen aan te scherpen. Veel elementen die in 2005 op de Council of Europe Convention on Cybercrime werden vastgesteld, zoals het strafbaar stellen van ongeoorloofde toegang tot en blokkade van systemen en datastromen, zijn ook in de nieuwe voorstellen opgenomen. Ook de strafbaarheid van het helpen en het plegen van pogingen hiertoe blijft onderdeel. 
Er komen echter ook nieuwe elementen. Zo moet het maken van tools waarmee bovenstaande delicten gepleegd worden, strafbaar gemaakt worden. De Raad noemt als voorbeeld het schrijven van software voor het maken van botnets en het stelen van wachtwoorden. Het illegaal onderscheppen van data wordt een misdrijf. Daarnaast worden lidstaten verplicht statistische gegevens over cybercrime te verzamelen en binnen acht uur feedback te geven bij wederzijdse urgente verzoeken om informatie over aanvallen.
De minimumgevangenisstraf wordt op twee jaar gesteld, maar bij een aanval op verschillende systemen, zoals het instellen van een botnet, wordt die termijn met een jaar verhoogd. Als de pleger de aanval doet als lid van een georganiseerde groepering of als de aanval tot grote schade leidt, moet ten minste vijf jaar opgelegd worden.
De Raad van de Europese Unie, bestaande uit afgevaardigde ministers van lidstaten, heeft zich achter de voorstellen geschaard. Voor Nederland hebben minister Leers en staatssecretaris Teeven hun handtekening gezet. Het Europees Parlement moet zich nog wel over de voorstellen uitspreken.